دست هایت کتاب ها بود
یک روز عصر در خیابانی پُر درخت که برگ هایش را می فروخت
چشم هایت یک داستانِ نانوشته
و فروردین هم چه زود تمام شد...

خیره می شوم به چشم های تو

مرا به یاد نخواهی آورد

و این پایانِ فراموشی ست... .